Дарјан Раденковиќ

Мал патепис од Струмица (дел први)

2012-02-27T14:22:00.002-08:00

Струмички карневал

Саботното утро носи некоја свеченост која ја чувствувам уште со првото отварање на очите. Екранот на телефонот покажува некоја минута после осум часот, а свежината што ја чувствувам и покрај напорното послеполноќно соочување со фрустрирачките плодови на уште една љубовна утка ми доаѓа како бонус на настаните што ме очекуваат во текот на денот.

Надвор личи на вистинска пролет. Го отварам прозорецот да се уверам во тоа и со другите сетила. Луѓето излегуваат од своите домови како после опсада. Времето повеќе не е изговор да го прескокнам саботното перење на автомобилот.

Нешто ситно пред 12, ја палам првата цигара возејќи кон МКЦ а траговите од пепел повторно ја изцртуваат познатата шара на рамката од прозорот. Се познаваме веќе совршено добро, јас и мојот мал металик-светлосин ќибрит, за да знам дека никогаш и не му била пријатна таа беспрекорна чистина. Скролајќи по станиците од радиото начекувам џингл за Адел викенд на Антена 5. Це-дето на Бушавиот веќе не делува толку хард-кор.

Пред МКЦ врие од млад свет, и низ глава ми прелетува мислата дека ретко кога овој објект ја доловил замислата на кумот како денес. Овие луѓе се собрани во голем број да ја посетат конференцијата за социјални мрежи и активизам Engage која уште на прв поглед делува прилично сериозно организирана. На лицата им се отчитува младешки ентузијам и љубопитство, иако има и такви кои очигледно имаат измешани емоции бидејќи се обидуваат да се сетат кога последен пат влегле трезни низ оваа врата.

by Ванчо Џамбаски

Во салата на кино Фросина многу познати лица. Ритамот на музиката која ечи низ разгласот никако не успева влијае на прекрстената нога на Васиљ која се движи горе-долу во некој свој необичен ритам. „Ме искина, баба. Ме искина“. Во негов стил ми одговара на реторичкото прашање дали има трема. Десет минути подоцна веќе владее со публиката. „Ова не било тешко“ – завршува и го испраќаме со заслужен аплауз од сцената.

а Сотир уште е заљубен...

Има уште еден настап кој сакам да си го дозволам пред да тргнам за Струмица каде не чека Душко од Sun Wireless. Полека влегуваме во цајтнот, но не би сакал да ја испуштам Тамара. Во минутите до нејзиниот настап се забавуваме коментирајќи ги девојките од публиката. „Има измеѓу 18 и 23 добри“ – прецизен е Зоранчо.

Некаде околу 10 до 2, се препознавам во делот „а имавме и човек задолжен за греаната ракија“ на Тамара, и сега со мирно срце можам да напуштам. Во 2 и 15 ќибритот е веќе полн и полека го остава Сингелич во ретровизор. Мартин и Каролина се правдаат за мирисот на кукурек кој го донесоа со себе од волшебната кујна на тетка Оле, Тања се уште срамежливо молчи а Јована на глас ги чита твитовите на Мунгосот посветени на говорниците на конференцијата која малку пред тоа ја напуштив. „Еј све тој ОК активизам али има неколку активисти кои треба да поработив на карактер. Да не проработи мој птијалин на њину фацу“. Колективно одобрување.

Некаде до пред Штип ги решаваме проблемите во државата, пред гладот да уште еднаш да не потсети кој царува кога е густо. Со звукот на кркорењето на цревата секоја дискусија за стапиците на активизмот преку социјалните мрежи исправен пред предизвиците на таборизација во општеството станува тема од второстепен значај.

„Води ме во Рајска Градина..“

Во потрага по најблиската храна застануваме во „Рајска градина“. Немаат ништо за од нога, па шмркнуваме по едно кафе и се прибираме накај кола, додека Мартин по седми пат го пее познатиот рефрен на Драган Каранфиловски – Бојс, инспириран од името на рибникот во кој застанавме.

Струмица полека се доближува а ние ручаме цигари. Каролина бара инструкции од роднините како да стигнеме до нивната куќа. Се снаоѓаме релативно брзо и сега останува само да го најдеме хотелот во кој сме сместени јас и Јована, која е задолжена да го запамти патот за назад. Секоја втора промена на правецот за мојот мал мозок е веќе сложена операција.

„добра соба...“ - а тек кадата..

Додека го чекаме клучот на рецепција нарачуваме два ладни сендвичи од ресторанот. Само ги оставаме торбите во собата, но и тоа е доволно да се заклучи дека хотелот ги заслужува четирите ѕвездички што ги носи. Пет минути подоцна сме во ресторанот заедно со Душко, човекот кој ни го обезбеди престојот овде, со цел да се увериме во квалитетот на мрежата на интернет провајдерот Sun Wireless.

Sun Wireless

Мошне скоро искрснува првиот проблем на нашиот состанок - пред нас се ладните сендвичи и ние некако треба да одолееме на искушението и да се обидеме да ги запазиме принципите на доброто деловно однесување. За среќа Душко се покажува како одличен соговорник и неговите приказни за животот во Америка и развојните планови на компанијата успеваат да го одвлечат нашето внимание од храната. Набрзо, разговорот ја достигнува онаа фаза на речиси пријателска отвореност, и ние посегнуваме по храната среќни што наспроти нас седи човек со кој можеме да се опуштиме. Сега веќе сосема слободно зборуваме за потенцијалот на при-пејд интернетот за мобилни телефони на пазарот, а јас и Јована се покажуваме како добро уигран пар кога станува збор за тактиката „јас џвакам ти збориш, па ти збориш јас џвакам“.

влагање само со курс...

Убавината на хотелската соба најчесто се прекршува на купатилото. Иако луксузно уредената собата во „хотел Глигоров“ немаше потреба да се ослонува на ве-цето како адут, сепак не можев да ја сокријам насмевката кога ја видов кадата со џакузи и стоечки масажер, опремена со копчиња и команди како понов модел на Ауди А6. Во тој момент не претпоставува дека петнаесеттина минути подоцна ке стојам на средина на истата таа када, како Трајанка во Веро, барајќи го соодветното копче да ја запрам водата која наголемо прскаше насекаде низ купатилото. Веќе ја имав пред очи сликата како срамежливо ѕвонам на рецепција да ги замолам да дојде некој да го исклучи проклетото створење, кога го погодив вистинското копче. „Брат, ја малце поплавив у ве-це“. Јована ме гледаше збунето додека и ги подавав фармерките кои беа утоп, да ги стави да се сушат.

Време за одмор нема, зашто огнометот во позадина веќе го најавува Карневалот. Треба да стигнеме и да пробаме да направиме неколку стримови користејќи ја мрежата на Sun Wireless, и да ја споделиме атмосферата на социјалните мрежи, пред се на твитер. Мартин, Каролина и Тања не чекаат пред хотелот, а љубовта со која зборуваат за вишњовачата на Бате Ѓоре за миг прави да ги заборавам репликите подготвени да им ја пренесам удобноста на хотелското сместување. Блага трема лебди во воздухот, додека звуците на еуфорија стануваат се поблиски. Ми треба некоја жестина.

Песни на песок

2012-02-26T10:24:00.001-08:00

Нашите раце се допреа на чашката со чепкалки. Во истиот миг погледите ни се сретнаа, а секунда подоцна таа ја повлече раката и се насмевна. Споделувавме страсти, но не и нежности. Такви беа правилата.

Молчењето потраја, но беше пријатно.

- Знаеш, ако некогаш решиш да ме сакаш, само фати ме за рака и речи „Време е!“.

- Престани.

- Извини.

Посакував да можам, баш како неа, да ги купам толку ефтино тие нецели два дена во кои се љубевме крај езерската шир. Но, имав искршено доволно моливи за да знам дека убавите приказни не доаѓаат на попуст. А некој мораше да плати.

Сонцето заоѓаше над планината. Јас го мешав последниот шприцер и додека, студен, лизгаше низ грлото чуствував како и таа лизга низ моите раце. Нарачав уште еден.

Летните вечери знаеја да бидат студени, особено на терасата од хотелот, а таа беше оскудно облечена и тоа само го забрзуваше часот на нашата разделба. Над езерото се издигнаа бранови.

- Бранови. Сигурно веќе ја избришале песната.

- Ќе ми напишеш нова.

- Не сакам да пишувам на песок.

Со погледот ја мереше мојата чаша, а јас ги барав нејзините очи внатре.

- Ќе ме чекаат.

- Би сакал јас да те чекав.

- Кога ти би ме чекал, ништо не би било исто. Овие два дена немаше да бидат тоа што беа, кога ти би ме чекал.

- Знам, само…

- Само што?

- Не сакам да пишувам на песок.

- Ти? Па ти цел живот пишуваш на песок.

Ме бакна кусо и не стигнав да ја прегрнам.

- Еј! Ако некогаш решиш да ме сакаш…

- Знам, знам.

Со бавен чекор се спуштив до шанкот, шуткајќи ги празните лименки по патот. Друштвото пееше, но јас не можев да им се придружам. Нарачав шприцер и се спуштив до езерото. Песната не беше таму.

Беше во право, јас цел живот пишував на песок и наеднаш ми се чинеше како брановите да ми ги враќаат сите одмиени песни. И за миг бев спремен да ги испишам читко, на бел лист, сите до една, само кога езерото би ми ја вратило песната за неа. Но знаев дека не оди така. Вистинските песни се пишуваат на песок. Пронајдов стапче и напишав нова.

Еве ти брану песна на песок

нурни ја долу до самото дно

ако од неа остане нешто

вредела оваа љубов за сто

Ако од неа не остане ништо

запомни ја дури се губи

на друг брег испиши ја читко

за некое срце што искрено љуби

Ноемвриски стан

2012-02-19T15:24:00.001-08:00

Најчесто ги преспивав утрата тие мрзеливи студентски денови, но твојот празен стан знаеше да направи ранобудник и од мене, па срдечно ги поздравував ретките соседи чие работно време почнуваше од девет. Поспаниот таксист ја коментираше временската прогноза која толку живо ја читаше женскиот глас од радиото, а јас се трудев да разберам што шараат детските прсти на замаглените стакла на автобусите и секогаш пред сосема да го завршиме овој мал ритуал, јас и таксистот, веќе стигнувавме пред твојата зграда.

А ти, ти мирисаше на спокоен сон и додека одевме кон твојата соба, твоите боси стопала беа качени врз моите чевли и бушавејќи ме, ме прашуваше што ќе ти подготвам за доручек, но одлуката ја одложувавме за подоцна. А постелата ти мирисаше на омекнувач, мошне силно, но пријатно всушност, и само твојата топла кожа не му дозволуваше на тој мирис да ме опие и успие.

И упорно го прескокнувавме доручекот, и ниту на кафето не му дозволувавме да не одвлечка од постелата, па секогаш еден остануваше да ја чува таа наша мала тврдина, да го штити тој полусон од суровоста на пладнето кое се закануваше да ни ја уништи интимноста. А знаевме да се сакаме долго, и повеќе пати, се додека истиот оној женски глас од радиото не не предупредеше дека веќе е време да станам од постелата, а ти да ја поспремиш и слегував секогаш по скалите, никогаш со лифтот, слегував разбушавен и среќен, ненаспан и гладен и штом излезев од ходникот погледнував угоре, за да ми мафнеш а јас да ти испратам бакнеж.

И не помнам, впрочем, кога последен пат ми мафна од истот тој балкон, ниту кога последно станував ненаспан а весел, и само тука и таму мирисот на омекнувачот од мајка ти на нечија крагна ќе ме потсети на сонливите утра во твојот ноемвриски стан.

Успешно завршена акцијата за помош на тетка Светлана

2012-02-18T06:48:00.001-08:00

Драги пријатели, задоволство ми е да ве известам дека со голема помош на сите што лично се вклучија, на оние кои издвоија парични средства и на сите оние кои помогнаа апелот за помош да се рашири до што поголем број луѓе, успеавме да ја оствариме целта и да обезбедиме дрва за греење за тетка Светлана и нејзиниот сопруг Стево.

Големиот одзив на оваа мала акција придонесе покрај дрвата за греење да обезбедиме и прехрамбени продукти и скромна парична поддршка. Вкупно беа собрани околу 9000 денари, кои беа искористени за купување, сечење и транспорт на дрвата, како и за набавка на основни прехрамбени продукти, а остатокот од средствата беа дадени на семејството.

Голема благодарност до сите што се вклучија и што помогнаа барем малку да го олесниме секојдневието на едно семејство, макар во наредните месец дена.

Луѓе, има луѓе! :)

Помош за тетка Светлана

2012-02-17T02:00:00.004-08:00

Драги пријатели со добра воља, време е да направиме една убава работа.

Штотуку се вратив од пауза, која обично ја минувам во паркчето пред студентскиот Кузман. Денес, токму таму, вниманието ми го привлече една постара женичка која од снегот ги собираше гранките останати од дрвата што пред некое време беа пресечени на тоа место.

Во кусиот разговор што го имавме дознав дека се вика Светлана, дека живее сама и дека го откажала парното, а сега нема доволно пари за дрва за греење. Од таа причина и ги собираше гранките, кои не верувам дека и се доволни за греење, посебно за наредните денови. Бидејќи нема телефон, ми објасни дека живее некаде во зградите после Соборниот храм, кај Македонска банка. Ми рече и дека може да ја најдеме така што ќе прашаме во банката и во локалните тобакоа каде што ја познаваат и знаат точно каде живее.

Иако не знаеме ништо повеќе за оваа жена, верувам дека за почеток може да се обидеме да обезбедиме одредено количество на дрва за наредниот период. Во меѓувреме може да дознаеме дали може и на некој друг начин да и помогнеме.

Во моментов ми паѓаат на ум неколку можни начини за помош. Прво, да се контактираат институциите поврзани со дистрибуција на дрва за греење, или социјалните служби – меѓутоа овој начин може да не заглави во бирократски процедури и да одземе доста време. Алтернативи би биле следниве. Да собереме мала донација во вид на дрва од сите добронамерници кои се грејат на тој начин, кои ќе се јават и ќе сакаат да помогнат. Или наједноставното - да направиме мала акција за донирање на средства во која секој од нас ќе учествува со некоја скромна сума од 100-200 денари, и да се обидеме да собереме доволно за да купиме доволно дрва за оваа грејна сезона.

Би ве замолил да го споделиме ова до што поширок круг на луѓе, и би ве замолил да се координираме за собирање што повеќе информации за да може да се реагира побрзо – цена на дрвата, од каде би можеле да се купат, начин на достава и слично.

Коментирајте тука, пишувајте пораки на фејсбук, на твитер, хаштагот би можел да биде #топлина.

Ајде да се работи нешто :)

Дополнување:

До сега ги имаме следниве информации - ќе бидат потребни помеѓу 1 и 2 кубика дрва. На стовариште се 2400 денари кубик. Планот е денес да се направат неколку пункта за собирање пари, да се лоцира точно тетката и да се најде приколица за превоз. Утре од сабајле, ако е се како што треба, може да се купат дрвата и да се достават.

ДОПОЛНУВАЊЕ 2:

Парите ќе се собираат во Кафе Излет почнувајќи од сега па до 19-20ч. На шанкот има посебна обележана кутија за тоа. Слободно поминете кога ќе можете, најверојатно ќе има некој од нас таму цело време после 16ч. За понатамошни информации следете го хаштагот на твитер - #топлина.

Таа некого чекаше

2012-02-12T10:58:00.000-08:00

Таа некого чекаше. Мораше некого да чека. Не би останале нејзините кадрави прамени нерасплетени, впрочем, ниту пак нејзините бадем-очи би одбивале да се врзат за една точка толку упорно.

А тој ја чекаше неа. Ја чекаше секој ден наспроти нејзината куќа, наутро, и наспроти женската гимназија напладне. Чекаше да го јавне велосипедот па гледаше во нејзините голи глуждови додека рамот не престанеше да балансира ту лево – ту десно, а кога жиците од тркалата веќе вешто го мамеа окото, потрчуваше по неа зашто веруваше дека токму тогаш најсилно ќе го почувствува мирисот на нејзината развиорена коса.

Таа некого чекаше. Сигурно. А тој чекаше барем еднаш да му дозволи да и ги поноси книгите иако не можеше да разбере ниту збор во нив. Чекаше да го испушти случајно нејзиното шамивче со траги од кармин на рабовите или барем да се расипе ланецот од велосипедот па да и ги понуди, како-така, своите груби раце.

Таа некого чекаше. Го чекаше долго. А тој го чекаше возот и војната го чекаше него. Неговата мајка по којзнае кој пат му повторуваше во која преграда од торбата е парчето сушена сланина, а во која гурабиите со прав-шеќер и кога конечно ја убеди дека разбрал, со врвот од ракавот на кошулата ги избриша солзите од нејзиното свиснато лице.

А машиновозачот немаше намера никого да чека. Сирената не успеа да ги заглуши забрзаните женски чекори под прозорот на вагонот, но се јави навреме за да го надсили нејзиниот глас а тој едвам успеа да го дофати шамифчето и да прочита од нејзините усни:

- Ќе те чекам! Ќе те чекам, да знаеш!

И таа го чекаше него, а тој чекаше да заврши војната и по рововите ги учеше буквите од полуизгорениот Абецедар, единственото нешто што му остана од неговиот најверен војнички другар. Вежбаше пишувајќи со бајонетот во калта, и тарашкаше после секоја битка во џебовите на мртвите непријатели, надевајќи се дека ќе наиде на парче хартија на кое би и напишал писмо. А шамивчето го чуваше близу до срцето и тоа го грееше и во најстудените ноќи кои ги минуваше гологлав.

Таа го чекаше него, а неговата мајка секој трет ден замесуваше нова погача со своите солзи, да биде тазе кога ќе дојде. А војната чекаше нови деца. Возовите се почесто одеа, а се поретко се враќаа.

Неговата мајка чекаше тестото да стаса, а таа го чекаше возот. Но тој не излезе од него. Се расчу само дека загинал храбро, и со насмевка на лицето и дека последното нешто што го кажал било:

- Убаво е кога имаш некој да те чека!

Расказ за снегот, за мене и неа и за љубовта

2012-02-05T09:51:00.000-08:00

Напиши расказ за снегот, за мене и тебе и за љубовта. Не, би напишал расказ за снегот, за циганчето, смрзнатите мрсули и кучињата скитници. Напиши, тогаш, расказ за снегот, за мене и тебе, за циганчето и кучињата. Не, реков, ќе напишам расказ за снегот, за тебе, за мене и циганчето. Не пишувај тогаш, рече, ако ме нема со тебе во истиот пасус, со тебе и со љубовта.

Се стопи нашата љубов со снегот таа пролет.

Денес повторно паѓа. Пишувам расказ за снегот, за мене и за неа и за љубовта.

Се вртевме на снегот фатени за раце се дур не го загубиме чувството на тлото под нозете и секогаш тој што последен ќе паднеше гледаше да падне врз другиот. И лежевме долго така, не ни пречеше студот, барем не повеќе од отсуството на допири и милувања, а снегот паѓаше упорно и твојата црвена капа стануваше бела, па дури тогаш ти подавав рака да станеш, за да те турнам повторно и да паднам врз тебе.

Помнам како се преслекуваше пред мене во топлината на гарсоњерата од тетка ти, а јас не ти дозволував да се облечеш и те кревав во рацете за да те спуштам на креветот и да легнам врз тебе со сите кебиња и јоргани од трошниот ормар. Траеше неколу минути препелкањето во постелата додека се згрејат нашите тела за да поченеме да се чувствуваме целосно и токму тогаш ги осознававме сите благодети на зимата. Ги учевме сите тие мали тајни на љубовта, како училишни другарчиња што учат тежок урок заедно, а не знаевме, наивни, дека првиот испит е и последниот во животот.

Ми се смеат и денес случајните минувачи, кога ме гледат како лежам ко улав во снегот, насмеан и среќен. Не знаат, бедните, дека лежиш врз мене и дека мирно би дозволиле да не затрупа снегот, за да не најдат напролет, еднакво насмеани и среќни. И не знаат, кутрите, дека би дал царство да можев да го замрзнам мигот кога лежејќи над мене ми рече: - Изгледа те сакам, знаеш!

Напишав расказ, велам, за мене и тебе, за снегот и за љубовта. Фино, рече, прочитај им го на циганчињата и кучињата скитници.

Еротика [16+]

2012-01-29T11:13:00.001-08:00

Капките дожд ритмично одѕвонуваат ронејќи се врз олукот и дискретниот тропот на вратата нималку не ја нарушува таа нежна пролетна симфонија. Напротив, совршено се вклопува во тоновите кои ги избирам јас, диригентот на ова сатенско попладне, богато со звуци и мириси. Останувам уште малку во креветот, чекам повторно да затропаш, овој пат за нијанса посило и понетрпеливо. Мојата соната го достигнува климаксот, и тргнувам да ти отворам.

Ти стоиш на прагот, твојот мантил лее солзи по аглите зашто знае дека набргу ќе мора да се оддели од твоето витко тело. Ја отворам сега ширум вратата и ти влегуваш со наведната глава, затворам зад тебе, на третиот чекор се вртиш и дури сега ме погледнуваш. Твојот продорен поглед ја засилува мојата возбуда до толку што прави за миг да се повлечам. Некогаш мислев дека лесно би се удавила во моите очи, сега едвај успевам да не потонам во твоите. Те слушам како велиш „проклета нека сум, проклета што го правам ова“, те слушам, а не изустуваш ниту збор. Но нема ниту тронка колебање во тоа што го премолчуваш, никогаш не си била поодлучна за ништо во животот. Јас сум тој во мигов, тој што е несигурен, јас играв без влог и беше мошне полесно, а сега твојот поглед одигра наместо мене и сфаќам дека не сакам да го загубам на последната рака. Но ги одложувам картите во мигот кога твојот мантил се слизнува бешумно по твоето тело и на звукот што го прави кога ја допира земјата нашите раце тргнуваат една кон друга, но не се среќаваат, завршуваат на сосема друго место, мојата на твојот врат, со палецот на твоето лице, твојата со силен стисок ја собира мојата крагна.

Се љубиме страсно, одвреме на време ја повлекуваш мојата глава наназад тргајќи ме за косата, за да ме погледнеш во очи и продолжуваш гневно да ме бакнуваш. Рацете, час едната, час обете, неконтролирано ти шараат низ мојата коса, скубејќи ја. Мојата една, пак, е на твојот грб, под блузата, во неправилни интервали ги отварам и собирам прстите, со другата те обвивам цврсто околу половината. Бакнувајќи се, се движиме кон спалната кон која си свртена со грбот, наеднаш прекинуваш, ме оттурнуваш и не ми дозволуваш да влезам, затвораш пред мене, а јас ја прифаќам играта, се соблекуваме од различни страни на вратата, која за кусо е повторно подотворена, јас ти ги давам неколкуте секунди кои ти следуваат па потоа влегувам.

Од прекривките на креветот си оставила само еден бел чаршав и тоа ужасно ми се допаѓа, оставаш доволно од него пред себе за да влезам а да не го видам твоето голо тело. Легнувам свртен кон тебе и ги бакнувам твоите рамења, ти моите ги гризеш, се препелкаме, ту на мојата, ту на твојата страна од креветот. На следното твое напрегање кон мене, вешто се повлекувам додавајќи сила со раката доволно да завршиш со лицето кон перницата и за миг сум врз тебе, те бакнувам по грбот, се спуштам надолу и се враќам се до вратот. Твоите раце доволно силно ја гужваат постелнината за да се подигнам со едната рака, а со другата да те повикам да се свртиш и сега сум меѓу твоите нозе, ги бакнувам твоите гради а палецот и показалецот се менуваат меѓу твоите усни. Полека тргнувам надолу и ти се отвараш пред мене, за набргу повторно да ги згрчиш нозете, но овој пат ги чуствувам на моите уши, ме скубеш за косата влечејќи ме нагоре и додека со јазикот се движам од твојот папок кон вратот, некаде кај младежот над десната града влегувам во тебе, те запознавам за прв пат, за последен прв пат.

Забревтано дишеме но јас не го забрзувам темпото, во тебе сум само малку и се придвижувам наназад додека се обидуваш да се навлечеш на мене, за миг потоа силно и отсечно да продрам. Не ме оставаш долго така и сега ти си над мене, нишаш страсно со колковите, земајќи ме длабоко во себе додека се поткревам стегајќи го задникот. Едната рака ти е на мојот врат, а другата зад тебе меѓу моите нозе, се спушташ напати да ме бакнеш за потоа повторно да се исправиш и да го забрзаш ритамот. Твоите прсти се меѓу моите и ми ги шириш рацете над главата држејќи ги стегнати на креветот, како да сакаш да си сигурна дека нема да ти го одземам задоволството. Со натчовечки напори во таа положба издржувам две твои моќни грчења на телото. Успевам да те симнам од себе и сега очите го диктираат третото темпо, твоите ми ветуваат дека можеш и на грб, стисокот ми дава знак и го лажирам стартот за да тргнеш сама угоре, сакајќи да бидеме заедно на врвот. Успеваме и секунди потоа ја држиш мојата глава на својот врат, останувам така додека го смируваш дишењето, се подигнувам благо, надразнет од недостатокот на свеж здив, вдишувам длабоко три пати и исто толку пати отсечно издишувам. Се наведнувам над тебе и се гледаме во очи, додека нежно го тријам носот од твојот, се отклонувам и легнувам на грб до тебе а ти ја земаш мојата дланка во твојата додека гледаме во таванот. Тоа трае неколку минути, ти стануваш ги земаш цигарите и пепелникот, го оставаш пепелникот на мојот папок, првата цигара што ја палиш ми ја подаваш, втората е за тебе. Десната рака ти е со лактот потпрена на перницата, главата си ја ослонила на дланката, со левата рака вртиш со жарот од цигарата по пепелникот и ме гледаш, пријатно ми е но не го вртам погледот. Ја гасиш цигарата на пола, стануваш, сега јас те гледам додека се облекуваш свртена со грбот.

Тргнуваш кон вратата, а јас набрзина ја облекувам маицата и се упатувам по тебе. Пред да излезеш се вртиш и ме бакнуваш во образот, јас те прегрнувам и поминувам со дланката по твојот грб, но го чуствувам само студенилото од мантилот. Неколку капки ми остануваат на прстите и со нив поминувам преку сувите усни. Студениот ветар се провира внатре додека ја затворам вратата зад тебе и одненадеж ги освежува моите мисли. Ти заминуваш во ноќта, а грациозноста на твојот чекор вешто го скрива немирот на твојата душа од погледите на случајните минувачи. Додека умешно избегнуваш разговор со таксистот со уморно лице, решаваш тајни математики во главата и се така одново пресметуваш колку загуби од ноќва. Замислувајќи те таква, јас лежам на каучот и стискам по бројките од далечинското, како тие да можат да ми кажат колкава е мојата сметка од оваа похотна вечера. Да, ти загуби ноќва, но јас допрва почнувам да губам.

Те напуштам за Свети Јован

2012-01-05T09:47:00.000-08:00

Жените на големо разменуваа рецепти тие денови, а студентските станови мирисаа на тешко црно вино. Овде и онде, по некој залутан беќар им рецитираше љубовни писма на уличните светилки. Ги криев своите чувства тогаш, под дебелиот зимски капут, запечатувајќи ја крагната со чворот од шалот кој се уште мирисаше на тебе или барем така ми се чинеше. Горделиво наздравував со бившите љубови и се трудев ниту во најтемните ќошиња на зачадените локали да не му признаам на коњакот дека проклето ми фалиш.

Еј, не лути ми се, зимата знае да направи плачковци и од најсилните меѓу нас. А јас не сум лудиот поет за кој што се претставував. Отсекогаш си го знаела тоа.

Чајот од јаболко и цимет нема вкус без ресата од твоето уше помеѓу прстите. Нарачувам планински со многу рум, да ми ги зацрвени образите и да ти напише порака наместо мене. Им лупам портокали на циганчињата и ги галам кучињата скитници. Пишувам двочинки со среќен крај, а третиот чин секогаш го дочекувам пијан.

Уште една зима кротко врви без нас. Ги пееме истите песни на куќните слави и внимаваме да се разминеме за Свети Никола. Чичко Петре се уште прави најдобра греана ракија за Бадник.

До Свети Јован сум веќе уморен и прилегнувам во стариот кревет на баба ми. Те одложувам под перницата до следната зима.

Новогодишна елка од пластични шишиња

2011-12-17T10:35:00.000-08:00

Се надевам дека добар дел од вас веќе прочитаа за иницијативата за правење новогодишна елка од пластични шишиња. За да не се повторуваме, подолу е линкот од настанот објавен на Фејсбук, како и линкот со хаштагот од Твитер на кој може да ги следите тековните подготовки.

Топла препорака до сите кои не знаат за што станува збор, да одвојат дел од сопственото време и да прочитаат за акцијата, и голема благодарност однапред до сите оние што ќе решат да се вклучат во акцијата на било кој начин.

Настанот на Фејсбук

#елкамк

Ова е акција која е покрената спонтано, нема никаква формална организација која стои зад неа, а целите се далеку од амбициозни. Секој од нас се вклучува на сопствена иницијатива и сам ги гради сопствените очекувања. За мене оваа акција е прилика да се направи нешто убаво и корисно, да се запознаат нови луѓе и да се помине пријатно време во дружењето со нив, но и да се добие чуство за граѓанска одговорност и граѓанска иницијатива.

Оваа наша иницијатива сигурно е ситна во однос на крупните проблеми со кои се соочуваме секојдневно, но секако е пополезна од времето кое го минуваме во бесцелните разговори и расправии за работите кои тешко дека ќе ги промениме седејќи дома пред компјутер.

И навистина не знам да ви кажам што ќе смените со тоа што ќе донесете две-три пластични шишиња во сабота, на 24 декември, во Лептокарија, помеѓу 12 и 14 часот, но знам дека мене лично ќе ми го направите денот поубав. А да направиш нечив ден поубав, тоа воопшто не е малку!

п.с. Пријателите од другите пунктови за собирање исто така порачуваат дека ќе можете и нив да им го направите денот поубав:

o Платото пред Универзална сала – Таму ќе ве чекаат Ивана (мало бушавко, нема шанси да ја утнете) и Душица (debarmaalka.wordpress.com)
o Бисер – Таму ќе ве чека Ајродромскион (aerodromskison.blogspot.com)
o Карши хотел Бристол – таму ќе ве чека Тамара (tamaraatanasoska.wordpress.com)
o Капиштец пред Беверли Хилс – Таму ќе ве чека Јована (jovanatozija.blogspot.com)

Мојот тајмлајн во #првасмена

2011-11-20T15:32:00.000-08:00

@VlatkoVasilj (смешка за сите пари)

@InaSterjeva (многу сум јака)

@udvarac1 (@InaSterjeva многу си јака)

@udvarac2 (абе, @InaSterjeva ти кажал ли некој дека си многу јака)

@ivvanaa (вие сте сите мои пријателчиња и сите ве сакам ping @osobaA)

@ VlatkoVasilj (смешка поврзана со #Ж)

@ivvanaa (@osobaB многу те поштувам)

@latentenkomunjar1 RT @ VlatkoVasilj (смешка поврзана со #Ж)

@latentenkomunjar2 RT @ VlatkoVasilj (смешка поврзана со #Ж)

@Virshla (вака ќе ни прават све док не ја запалиме цела држава)

@jovanatozija (до кога бе вакааааа алоооо неможам неможам)

@InaSterjeva (лелееее колку сум јакааа)

@Vnukot (линк до постот во кој измеѓу сликите од планина хејтерите се изложени на суптилно спакуван хејт)

@TAtanasovska (@Virshla не може да ја палиме државата не зафркавај)

@sead93 (интелигентен смешен твит со задолжителна игра на зборови)

Whole twitter and half FB retweeted @sead93 (интелигентен смешен твит со задолжителна игра на зборови)

@VlatkoVasilj (смешка)

@Virshla (@TAtanasovska ама мора да ја палиме, мора)

@ivvanaa (@osobaC закон си)

@darko156 (now reading: пост на енглески што сите ќе го отвориме, никој не го разбира али се прајме дека сме у тек)

@socmediaenthusiast RT @darko156

@ArsovaM (пишувам да прочита дечко ми ама не го именувам пошто никој не знае дека у ствари он е @Stariot)

@InaSterjeva (аууууу колку сум јака)

@ivvanaa (сите ве поштуем)

@kuzevski (да се чекирам на паркинг)

@Necovski (не можам да отворам јутјуб од работа али затоа твитам ко луд + бонус: линк до фраерски текст на блог)

@VlatkoVasilj (@random Баба јакоооо)

@udvarac17 (@InaSterjeva ај и ја да пробам, што знаеш..)

@TAtanasovska (@Virshla не можеме у 140 карактери)

@MakNBA (локаутот сеуште трае)

@jovanatozija (не можам луѓе неможааааам)

@fidanska @IrenaMila @sokarovski @ivvanaa @LitleLadyIda @ustedva-trojca ()

@IrenaMila @fidanska @sokarovski @ivvanaa @LitleLadyIda @ustedva-trojca ()

@sokarovski @IrenaMila @fidanska @ivvanaa @LitleLadyIda @ustedva-trojca ()

@ivvanaa @sokarovski @IrenaMila @fidanska @LitleLadyIda @ustedva-trojca (ве поштуем сите)

@InaSterjeva (јааааааакаааааа)

@MakNBA (да, локаутот сеуште трае)

@kuzevski (да се чекирам у ходник)

@iskra_iskric (мудрос)

@vldmrk (линк usteednaglupostudrzavava.mk)

@darjanr (значи кој е заинтересиран има уште 17 твитапи оваа недела нека се пријави)

@darjanr (иначе социјалниот живот ми цути)

@kuzevski (да се чекирам у канцеларија)

@ordanovskiv (волим све што воле млади, ама #умоевреме...)

@PlusInfo (СКАНДАЛОЗНО: Сонцето порано заоѓа а власта не презема одговорност)

@Lacialec (сингеличка фора ала „похован кромид=драчевска лигња“)

@kuzevski (да ставам некој линк да мисли @darko156 дека работам па да се чекирам у ВЦ)

@krojanbojan (@krojanbojan мунгос и днеска ли ќе причамо сами сс себе?)

@jovanatozija (неможааааааааааааааам, чек ќе го пингам @Martin_Nikolic за ТЛНЛ)

@Martin_Nikolic (оу јеаааа. ТЛНЛ клип)

@jovanatozija (е вака можам, ТЛНЛ реплика1.ТЛНЛ клип. ТЛНЛ реплика 2)

@MNajdenova (добро утро #првасмена) tweeted at 16:39h

Совети за готвење за почетници од почетник - Основи

2011-11-15T07:05:00.000-08:00

Имате желба да готвите ама ви е страв да се нафатите затоа што луѓето околу вас веќе достигнале одредено ниво, па се плашите дека што и да направите нема да биде доволно добро да ги импресионирате? Се обидувате да зготвите нешто од време на време, но никогаш не излегува онака како што сте замислувале на почетокот? Сакате да започнете со готвење, ама ви се чини дека има многу основни работи кои треба да ги научите за да почнете да готвите онака како што би сакале? Тогаш сте на вистинското место!

Ова се совети на еден ентузијаст, и прифатете ги како такви. Не се сметам себе си за добар готвач, но сметам дека можеби можам да ви помогнам да ги надминете почетните недоумици во врска со готвењето, и да излезете од рамките, бидејќи тоа е единствениот начин да уживате во готвењето.

Првата работа што ќе ви ја каже секој напреден готвач е дека треба да готвите со љубов. Јас повеќе би рекол дека на јадењето треба да му се бае. Како и да го именуваме овој процес, тој не се состои само од вашата љубов кон готвењето, страста нешто да подготвите или подготвеноста да бидете покрај шпоретот цело време додека се гови јадењето.

Од таа причина, јас ќе се обидам, преку конкретен пример да ви ги доловам сите мали елементи кои за мене ја сочинуваат целината наречена „баење на јадењето“. За почеток да се обидеме да зготвиме нешто сосема едноставно – обична манџа, грашок, без никакви посебни додатоци, или што би се рекло, клот.

Да се разбереме уште на почетокот. Ова не е рецепт! Во школата на готвење која ќе се обидам да ви ја доближам не постојат рецепти. Ова не значи дека секое јадење треба сами да го измислите, туку дека готвењето не е математички збир од точно одредени количини на различни состојки. Во оваа школа не постои прашањето „Дали се става...?“. Кога оваа школа би била религија, веројатно би била пантеизам. Бидејќи целта на оној што готви е да ја пронајде душата на секоја од состојките и да се обиде да ги доведе сите вклучени состојки во идеална хармонија.

Токму затоа, ова јадење е земено како делумна илустрација на најважните методолшки принципи кои треба да ги совладаме за да можеме на секое јадење да му пристапиме самоуверено. Но, да не должиме многу, бидејќи најважните заклучоци ќе дојдат единствено преку конкретните примери.

Прво, речиси секое добро јадење кое потекнува од нашата кујна започнува со пропржување на кромид. Јас претпочитам кромидот да е исецкан најситно, без оставање на покрупни парчиња. Кромидот сфатете го како мошне мудар пријател чие знаење го користите постојано, но не би се вклопил во сечие друштво, па претпочитате да не го претставувате физички, туку само да ги воведете неговите мудрости како есенција на секој разговор.

Присуството на кромидот мора да се почувствува сетилно без елементот на визуелно присуство. Кромидот е основа и неговиот вкус мора да го имате постојано во главата, бидејќи на него треба да ги надоврзете сите останати вкусови уште пред да почнете да готвите.

Обидете се со затворени очи да ги ставите во корелација сите вкусови и да видите како се вклопуваат. Дали некој од нив доминира, и дали сте спремни да му ја дадете таа улога. Дали два вкуса се непомирливо скарани, и дали, и покрај вашата желба да располагате со обата, нивното мешање ќе значи и нарушување на хармонијата помеѓу останатите состојки во тенџерето. Не смеете никако да дозволите лошата енергија да проструи низ јадењето.

Подготовката на состојките за јадењето е дел од готвењето на кој мора да му посветите големо внимание. Не смеете да ги сецкате состојките како со секира. Тие не смеат во ниту еден момент да го почуствуваат вашето невнимание или вашата непосветеност. Сецкајте на ситно. Сецкајте да добиете исти форми. И кога ви треба покрупно исецкана состојка, сецкајте во исти форми, со исто внимание за секое парче.

Пробувајте ја секоја состојка ако се јаде сирова. Мошне е битно да ја имате комбинацијата на вкусовите постојано во главата, а процесот на пробување само ќе ви помогне да постигнете поголема прецизност во тоа.

Кромидот секогаш оди прв, како најискусен. Дајте му малку време да биде сам, да го подготви теренот. Оставете да даде доста, но не се. Потпржувајте убаво, не не оставајте да се стопи целосно. Мошне е битно дел од тој процес да го помине заедно со останатите состојки. Да води. Да даде сопствен белег и да постави пример. Дрвената лажица исто така не е случајно избрана. Дрвото, за разлика од металот, може многу подобро да ја пренесе енергијата која ја испраќате додека мешате.

Ставете ги останатите состојки, но не брзајте со водата. Оставете ги да си ги испитаат силите. Водата е моќна помирувачка сила. Но ако и ја дадете таа улога во самоиот старт, тоа само значи дека признавате дека не сте успеале да ги доведете останатите состојки во хармонија. Додека потпржувате, внимавајте на температурата. Морате да ја искористите почетната енергија на секоја од состојките, но никако не смеете со презагревање да се доведете во ситуацијата некои од нив да ја потрошат целата енергија на самиот почеток. Секое загорување, или секое стопување пред време е одземање на постоечката улога на една состојка во секое јадење, со што губите на хармонијата која мора да се обидете да ја одржите до крајот на готвењето.

Кога ќе забележите дека интеракцијата веќе започнала и дека од тенџерето се шири мирис кој веќе не е збир од повеќе поединечни, туку почнува да станува еднообразен, време е да почнете да размислувате за водата.

Пред да ја додадете водата, размислете за зачините. Зачините не се додаток на јадењето, тие се легитимна состојка, на исто рамниште со останатите. На вас е да го процените моменот кога зачините ќе имаат најголема улога. Тие не смеат да ги задушат останатите состојки, нити пак да бидат задушени од нивна страна.

Водата ја сипувате од сад со кој веќе сте имале претходна интеракција низ времето. Енергијата помеѓу готвачот и садот за вода е енергија која ќе се пренесе на целото јадење. Ставете вода во садот и најпрво пробајте ја. Почуствувајте ја нејзината подготвеност да ја одигра улогата што сте и ја намениле. И не брзајте со водата. Водата е моќен елемент и морате внимателно да ја дозирате. Не смеете да и дозволите да доминира.

За таа цел на водата морате да и оставите само два можни избора: да биде асимилирана од страна на јадењето или да изврие.

Водата е тука да и даде помазен тек на интеракцијата меѓу останатите состојки, а не да ја наруши. Додавајте онолку пати колку што е доволно, но тоа само онолку колку што сметате дека е доволно да ја смирите интеракцијата кога премногу ќе се вжешти. Така ќе може да го добиете саканото количество во секое време, без да ја загубите суштината на она што сте планирале да го подготвите.

Ниту едно јадење, кога ќе биде зготвено не смее да има вода во себе. Може да има сос, каша, супа, но никако вода.

Во текот на целото готвење бидете присутни со сите свои сетила, што е повеќе можно. Не дозволувајте часовникот да ви каже кога е доста. Вие сте модератор на интеракцијата меѓу состојките кој мора да биде подготвен да интервенира во секој момент. Не смеете да дозволите таа интеракција да појде во правец каде ќе ја изгубите моќта да го имате главниот збор.

Заборавете на запршката. Заборавете на додавање состојка која е толку доминантна што во мошне кусо време може да ги присвои заслугите на сите актери на претставата, кои часови претходно го давале својот максимум. Ако морате да додадете нешто на крајот, правете го тоа суптилно. Не додавајте во тенџерето. Додајте од тенџерето во тавчето, па вратете назад во тенџерето. На тој начин главните актери на целата претстава ќе имаат чувство дека тие се оние кои и наложиле на додадената состојка да биде дел од нивната претстава и на тој начин нивната сатисфакција нема да биде загрозена, ниту пак ќе бидат доведени во прашање нивните заслуги.

Уште подобро е ако можете да ги искористите самите состојки за да го добиете посакуваниот ефект. Слободно издвоите дел од нив на доусовршување (пасирање, потпржување, рендање). Но направете го тоа одмерено и промислено, посебно при нивното враќање во тенџерето, за да не предизвикате завист кај останатите состојки.

Конечно, никогаш не го прекинувајте јадењето нагло. Секогаш оставете му време да легнат впечатоците од сите случувања, така што секоја од состојките ќе биде свесна за ефектот од своето учество во целокупниот процес и ќе ужива битисувајќи во конечниот производ заедно со останатите состојки, со кои се сплотила во прекрасно заедништво на задоволство на сите. Јадењето можете да го пресечете само во оние случаеви кога не ви е од корист состојките на крајот да добијат увид во евентуалните манипулации во кои сте ги вовлекле без нивно знаење, а за повисока цел. Но тука веќе навлегуваме во куинската етика, а за тоа во некој од следните постови.

Се надевам дека со понудениот пример стекнавте увид во матрицата на размислување за процесот на готвење и дека истата ќе ви биде од голема корист. Сигурно ќе се најдете во ситуации во кои конкретните постапки ќе морате да ги видоизмените. Некогаш поради конечната замисла, некогаш поради вашиот личен вкус. Но, обидете се да не го измените пристапот кон целиот процес, зашто единствено на тој начин и наједноставните јадења ќе имаат душа.

На крај би ви открил и еден метод на евалуација на готвењето. Најдобар репер за квалитетот на зготвеното е вашата емотивна состојба по завршувањето на готвењето. Доколку се чувствувате исцрпено, без воља за јадење, т.е. за понатамошна интеракција со состојките, тогаш бидете сигурни дека сте завршиле добра задача. И не плашете се, сета потрошена енергија брзо ќе ви ја надокнадат насмевките на оние кои ќе пробаат од она што сте го зготвиле.

Добар апетит!

Работи за животот кои ги научив од покерот (прв дел)

2011-11-12T11:37:00.000-08:00

Во еден период од животот најголема преокупација ми беше покерот. Тексас Холдем покер, и тоа исклучиво онлајн. Добар дел од денот ми поминуваше во играње и учење на играта. Требаше да помине одредено време пред дефинитивно да сфатам дека немам соодветни психолошки карактеристики за да станам доволно добар играч и покерот да ми биде единствениот извор на егзистенција, ниту пак доволно желба да се обидам да ги стекнам истите, па решив целосно да се откажам од играњето.

Од финансиски аспект не бев во загуба. Напротив, успевав да остварувам некакви приходи повремено, па дури и успеав да освојам учество на еден од најголемите европски покер турнири, што и од денешен аспект го сметам за бесценето искуство. Сепак, одвреме-навреме се јавуваше оној глас на совеста, кој велеше дека во тие две-три години, колку што играв актвино, потрошив премногу време и енергија, кои, ако ги насочев во друга сфера на интерес ќе резултираа со нешто од што ќе имав многу поголема корист во животот.

Таа мисла ме мачеше се до оној момент кога се фатив себеси како на одредени компликувани ситуации реагирам правејќи паралели токму со покерот кои, давајќи ми нова перспектива на работите, ми помагаа во пронаоѓањето на најсоодветниот начин на кој треба да и пристапам на ситуацијата која ме мачи.

Токму затоа, мојата намера е да посветам една серија на постови на работите за животот кои ги научив, меѓудругото, и од моето искуство со покерот, и да се обидам да потврдам (првенствено на себе си) дека секое училиште е прескапо само доколку додека го посетувате не научите онолку за колку што сте платиле.

***

Интересно е со колкава леснотија успеваме да ги изгубиме од фокусот најочигледните работи во животот, губејќи време со сите странични работи на кои најчесто не може да влијаеме.

Кога почнуваш да играш покер, колку помалку знаеш за играта, толку е поверојатно дека ќе се соочиш со губитничка сесија за која причините ќе ги бараш во се, освен во фактот дека не си ги направил работите како што треба.

Првата работа на која што ќе се пожалиш најчесто е тоа дека си добивал лоши карти додека траела партијата. Ако притоа си покажал интерес да прочиташ нешто поврзано со теоријата на играта веројатно ќе знаеш дека најсилната карта во Холдем, АА, статистички во просек треба да ја добиеш еднаш во 221 делење. Со таа почетна рака, против само еден противник, веројатноста дека на крајот ќе ја имаш најдобрата рака е 88%. Знаејќи ги овие податоци, уште полесно ќе се заглавиш во презентирањето на фактите дека навистина не си имал среќа, наместо истото тоа време да го посветиш во анализа на начинот на којшто си ја одиграл раката.

Понудената статистика си доаѓа на свое после огромен број на одиграни раце. Веројатноста вртењето на паричката да резултира со голем отклон од претпоставениот 50%-50% при 10 вртења е многу поголема од веројатноста истото да резултира со голем отклон после милион вртења.

Но и отсуството на оваа перцепција кај еден играч не е толку страшно, колку што е страшно отсуството на перцепцијата на фактот дека во исто време истата статистика важи и за сите останати играчи на масата. Тоа значи во бесконечен број на раце, ти и твојот противник ќе добиете еднаков број на АА како почетна рака.

Единствениот начин да излезеш како профитабилен играч после бесконечен број на раце е да имаш поголема вештина од твојот противник.

За таа цел, сопствената енергија мораш да ја насочиш кон работите кои можеш да ги промениш.

Така, на пример, двете карти кои ќе ти бидат поделени на почетокот на делењето се единствените две со кои ќе располагаш до крајот на раката. Не постои можност да ги замениш. Правилата со кои си се согласил со самото тоа што си седнал на масата не го дозволуваат тоа. Тоа значи дека картите кои си ги добил и правилата кои важат во додека трае раката се непроменливи и на нив не можеш да влијаеш. Но, можеш да влијаеш на текот на раката со одлуките кои ќе ги донесеш додека таа се игра.

Следствено, првата важна работа што ја научив играјќи покер која би ја издвоил е следната:

„Целта кон која треба да се стремиш е да одиграш најдобро што можеш со картите кои ти се поделени во дадената рака.“

Кога би го прочитале ова независно од текстот кој му претходи, веројатно би се запрашале за причината зошто некој ви укажува на нешто што е толку очигледно што не постои потреба да се споменува.

Наместо тоа, ајде да се запрашаме во колку ситуации во кои сме излегле како губитници целата своја енергија сме ја насочиле во истакнување на факторите на кои не сме можеле да влијаеме, наместо на преиспитување на склопот на нашите постапки додека ситуацијата се одвивала. Или да се запрашаме за што најчесто размислуваме кога на ум ни се работите кои во моментот ни не одат баш најдобро во животот. Ако навистина размислувате единствено за работите на кои може да влијаете, тогаш нема потреба да продолжувате со читање.

Оваа лекција со која ме соочи покерот ми даде нова перспектива во многу животни ситуации. Картите кои ги добивам се тие со кои што ќе треба да ја завршам раката. Кога ќе ми бидат поделени, првото нешто што треба да го направам е да ги ставам во сооднос јачината на добиените карти, позицијата во која што се наоѓам во однос на последниот кој што се прашува на масата, способностите, афинитетите и проектираното однесување на моите противници во дадени ситуации, имиџот кој го имам на таа маса и уште голем број други работи директно и индиректно поврзани со дадената партија.

Во моја корист е да имам што поголема способност да ги поставам сите овие работи во вистински сооднос и да извлечам што попрецизни проценки кои ќе ми користат да одиграм со поделените карти на најдобар можен начин.

Како конкретна постапка, најдобриот можен начин на одигрување на тие карти може да биде доплаќање колку што е потребно да се продолжи со раката, зголемување на влогот или пак фрлање на картите и чекање на следната рака. Последниот избор, всушност и најчесто е најдобриот. Статистиката вели дека квалитетните играчи влегуваат во игра во 15-25% од рацете, грубо земено. Тоа значи дека се решаваат да одиграат само 1 во секои 5 раце. Но, повеќе за ова во некој од следните постови.

Поентата е дека првиот чекор кон стекнувањето способност за соодветно одигрување на раката е насочување на енергијата од незадоволството во врска со работите на кои не можете да влијаете (добиените карти, картите кои допрва ќе излезат) кон унапредување на работите и условите на кои можете да влијаете (вашето знаење, вештина, вашиот имиџ на масата итн.).

При тоа, мошне е важно да имаме предвид дека соодветно одиграната рака не значи и загарантиран профит од истата. Претходно споменавме е дека во рака со само еден противник, во случај кога ви се поделени АА, веројатноста да ја имате најсилната рака на крајот е 88%. Тоа истовремено значи дека во 22% од случаите вашиот противник ќе биде тој кој ќе ја има подобрата рака на крајот. Да, и најдобрата рака губи. И тоа почесто отколку што се се надевале.

Исто така, мошне често ќе загубите и покрај тоа што раката сте ја одиграле баш онака како што треба. И повторно, имате избор да ја трошите енергијата проколнувајќи ја среќата, или да се обидете и следната рака да ја одиграте најдобро што умеете, затоа што ако одиграте доволно голем број на раце доволно квалитетно, веројатноста да бидете “winning player” на крајот е огромна.

Конечниот заклучок отприлика би бил дека кога животот, општеството, љубовта ќе ми ги поделат картите со кои треба да ја одиграм раката, јас не треба да го губам времето поставувајќи си прашања зошто секогаш некој друг на масата ги добива убавите карти, зошто толку време немам добиено некоја силна карта, и зошто токму на на ривер излезе баш таа карта која мојот противник ја чекаше. Така потрошеното време, кажано со покер терминологија, секогаш е „– EV“.

Сето ова не значи дека секој од нас нема право од време на време да погледне кон последната карта која треба да се отвори и да викне гласно “One time dealer, one time!”. Но, само додека во меѓувреме навистина се трудиме да извадиме максимум од картите кои ќе ни се паднат.

И на крај, земете го сето ова со резерва. Сепак, јас сум само еден од многумината кои не успеаја во покерот :).

Мало упатство за употреба на епитети во медиумските наслови

2011-11-03T07:27:00.000-07:00

Притиснат од личното незадоволство како корисник на медиумските содржини кој секојдневно се разочарува од содржината што ја сретнува под насловите засилени со „капслок“ епитети од типот ЕКСКЛУЗИВНО, СКАНДАЛОЗНО, ФРАПАНТНО, ШОКАНТНО, чувствувам потреба да дадам мало објаснување за значењето на горенаведените епитети за широката публика, наспроти значењето кое се обидуваат да ни го наметнат вработените во медиумите.

Следниве примери треба да илустрираат што е тоа што корисниците на медиумски содржини го очекуваат од насловите означени со споменатите епитети, наспроти она што навистина им се нуди.

ЕКСКЛУЗИВНО

Медиумот објавува:

Ѓоко Таневски фатен како јаде растителна пастрмајлија во „Специјал“!

Корисникот очекува:

Браат, комшикава од трети имала порно клип снимено, другар на другар го има, чекам да ми го пребаци деновиве!

СЕНАЗАЦИОНАЛНО

Медиумот објавува:

Фолк пеачката Сузана Гавазова има нови силиконски гради!

Корисникот очекува:

Со 50 денари закачил 47 иљади у кладилница, отишол у кафана и на Гавазова и лепел додека имал, на крај и напишал чек, а обезбедувањето го отстранило кога се обидел кредитната картичка да ја провлече меѓу нејзините гради!

ШОКАНТНО

Медиумот објавува:

Во Македонија секое второ семејство доцни со плаќање на сметките!

Корисникот очекува:

Сијамски близнаци поставиле Гинисов рекорд во жонглирање со глава!

СКАНДАЛОЗНО

Медиумот објавува:

Судија на Основниот суд Скопје 2 опцул во присуство на сопругата откако тимот за којшто навива промашил пенал!

Корисникот очекува:

Комшиката од седми се швалерисувала со комшијата од втори, ги фатил синот на комшијата и ги уценувал да му ја местат ќерката на комшиката!

ФРАПАНТНО

Медиумот објавува:

Работодавец во Македонија на своите вработени им исплаќал дел од платата на име хонорар!

Корисникот очекува:

Комшијата од шести фатил на лото, жената по грешка му го фрлила ливчето во ѓубре, он ја фрлил кроз прозор, она паднала на ѓубрето под прозор, и што да види – ете го ливчето. Трча горе да му каже на мажот, он више си пукал со ловачката у глава.

Доколку медиумите не се подготвени да ги исполнат очекувањата на корисниците, а воедно не се подготвени ниту да се откажат од ексклузивните најави, предлагам да се направи разумен компромис - во иднина вестите со спорна содржина да бидат објавувани со „капслок“ епитетот СЕКОЈДНЕВНО!

Ода за нејзините гради

2011-10-23T11:39:00.000-07:00

Чиниш во нив е збрана сета пролет на овој свет. Тоа се немирни гради со кои мака мачи и дебелиот зимски капут, а сепак, секој попрво би ги нарекол убави одошто големи. А убави се дотаму што нејзиното преостро носе не би стоело толку складно ниту на едни други. Тоа се гради кои прават празниот простор во блузата до струкот да биде исполнет со толку топол воздух, што кога случајно би се нашол таму, велат, би можел и да ја загубиш свеста.

Поради тие гради мечтаеш да појдеш со неа во кино и да го придржиш истиот оној зимски капут додека се соблекува, но не сосема одзади, за да можеш да го видиш волшебниот миг кога гордо ќе потскокнат напред, па надолу но сосема малку. А филмот ќе биде смешен и ти речиси целиот ќе го пропуштиш гледајќи во тие гради кои подигруваат на нејзината смеа и не ќе можеш да се воздржиш па ќе посегнеш со раката со која ја гушкаш по поблиската града и дури тогаш ќе сфатиш дека секој сантиметар се опира на твојот стисок невообичаено силно за големината која ја чуствуваш под дланката. И тогаш таква жештина ќе навре во твоите џебови, што би испукал и цел грст пуканки кога случајно би се нашле таму.

Тоа не се само гради, тоа се Градите, пријателе. Поради нив и оние кои не ја познаваат, кога ќе ја сретнат на улица го призиваат дождот да ја потера во далголик трк и, ако им се посреќи, тогаш сиот сообраќај запира и секој жив створ гледа само во неа. Пекарот од блискиот дуќан ги зарива прстите уште подлабоко во тестото, а задишаните средношколци што пред малку ги услужил престануваат со јадењето, па дувајќи во врелиот бурек ја следат со погледот додека не им го покаже грбот.

Еј, пријателе, тоа не се само гради, верувај ми, тоа се дојки. И благословени нека се, и тие и муцката што ќе ја дојат, зашто токму тогаш ќе го достигнат својот климакс и моли се тогаш пријателе да биде зима, зашто напролет и самата Божица Мајка може да се спушти од небото изгонета од завист па да посегне по нив.

А ќе се држат тие гради, подзамислени но горди, уште долго после тоа и ќе ги мамат воздишките на пубертетлиите од сосетството кои ѕиркаат качени на липата наспроти прозорот на кој таа навечер се променува. И само, еден ден, кога нејзината потпорасната ќерка пред неа ќе го пробува новиот градник, ќе прошепоти тивко на страна: – Ех, што имав гради, чиниш во нив беше збрана сета пролет на овој свет!

Како се станува таков

2011-10-20T15:21:00.000-07:00

Колку пати си видел човек заглибен до над половината во самоизмама, бесчуствителност, расипаност, лукавост, окрутност, омраза. До, за тебе, несфатливи граници. И, колку пати си се запрашал како станал таков. Како се станува таков човек?

Колку пати си одложил за утре, за понеделник, за први? Колку пати си немал сила „да се замараш“? Колку пати си се фатил како правиш компромис кога треба да си бескомпромисен? Колку пати си успеал да смислиш изговор за да не се соочиш со сопствените стравови? Колку пати си забележал дека си им удоволил на чувствата а си знаел дека не е исправно? И колку пати не си забележал?

Некако така стануваме такви.

Приказна за социјалните медиуми

2011-10-16T04:28:00.000-07:00

Еден сосема обичен есенски ден, на врата на една скромна куќарка, во едно мало село, затропал непознат човек. Вратата му ја отворила домаќинката на куќата.

- Простете, мошне сум гладен и би ве замолил да ми помогнете – ѝ се обратил непознатиот човек.

- Ох, јас би сакала да ви помогнам – одвратила домаќинката – но, и ова малку што го имаме, речиси и да не е доволно да ги нахраниме дечињата. Навистина ми е жал.

- Не, не – продолжил непознатиот човек – Не ме разбравте, јас од вас не барам храна. Видете, јас имам еден волшебен камен, кој, кога ќе се стави во котле со зовриена вода ја дава најубавата манџа што некогаш сте ја пробале. Дозволете ми само да се услужам со вашето котле, и ќе има доволно храна и за мене, и за вас, и за дечињата.

Домаќинката се подзамислила, и колку ова да и звучело неверојатно, помислата на вкусна храна за децата и љубопитството сепак ја натерале да ја отвори вратата од својот дом за непознатиот странец.

Набргу, водата во старото котле над огнот започнала да врие. Од својата торба странецот извадил еден камен, го ставил во водата и почнал да меша. Во меѓувреме, љубопитната домаќинка не можела да издржи да не ја сподели приказната за волшебниот камен со сосетките, па така за мошне кусо време, во скромниот дом неколку жени се собрале околу огнот, внимателно набљудувајќи го странецот и неговиот чудесен рецепт.

Конечно, после подолго мешање, странецот со лажицата црпнал од котлето, го вкусил зготвеното, и на неговото лице се појавила блажена насмевка.

- Прекрасно е, - рекол странецот додека љубопитните очи на публиката не го тргале погледот од него – само кога би имале уште малку компир да му додадеме, би било навистина одлично.

- Јас ќе донесам компир – се јавила една од присутните соседки – одам и веднаш се враќам.

И навистина, набргу компирот бил излупен, исецкан и ставен во котлето. Готвењето продолжило уште некоја минута, пред странецот повторно да ја проба манџата.

- Е сега е навистина подобро, - рекол тој одвојувајќи ја дрвената лажица од устата. – Ех, камо да имавме сосема малку сушена сланина, ќе немаше подобра манџа од оваа.

На тоа, домаќинќите се погледнале меѓу себе, веќе видно возбудени од волшебниот камен и фактот што наскоро ќе можат да пробаат нешто толку вкусно што никогаш до тогаш не пробале. Не требало многу за една од нив да се јави.

- Јас имам малку, веднаш ќе донесам.

Верувам погодувате што се случило понатаму. На секое пробување, непознатиот човек споменувал уште по една состојка која можела да ја направи манџата уште повкусна, и секогаш се наоѓал некој од присутните кој ја имал побараната состојка и бил волен да ја донесе.

На крајот, сите среќни и задоволни седнале на големата дрвена маса и уживале во највкусната манџа што некогаш ја пробале. Останало доволно и за децата, и за сите останати соседи кои, кога ја слушнале приказната, поитале кон трошната куќичка да го видат волшебниот камен.

Кога сите веќе биле сити, непознатиот човек им се заблагодарил, го земал каменот и заминал по својот пат. Среќните селани му мафтале уште долго, се додека неговата силуета не се изгубила на хоризонтот, а приказната за волшебниот камен останала да се раскажува наоколу, посведочена од сите оние кои имале среќа да ја пробаат највкусната манџа на светот.

Наместо поздрав или Човекот што садеше дрвја

2011-10-13T03:29:00.000-07:00

Верувам дека приказната што следи е најпригодното нешто што би можел да им го посветам на читателите на овие редови, наместо вообичаениот поздрав „Здраво Свету!“. Зашто, исто како и поздравот, и таа носи доза човечка топлина, а за разлика од него носи порака која не ја слушаме секојдневно, ниту ја слушаме онолку често колку што би требало. Ја споделувам со надеж дека овој мал виртуелен простор ќе изнедри што повеќе такви, или макар слични, но што поблиски до нас.

Тоа е приказната за човекот што садеше дрвја. Верувам дека многумина од вас не чуле за неа, како што верувам дека оние што чуле нема да имаат ништо против да се потсетат уште еднаш на благородното дело на Elzéard Bouffier.

Најпопуларната форма во која оваа приказна се рашири низ светот и по мрежата е анимираниот филм од 1987 година, кој беше награден и со Оскар, и токму во таа форма ќе можете да ја проследите приказната подолу. Почитувајќи ги навиките на современиот човек, и навиките на современиот млад човек на интернет, ќе ве предупредам дека овој филм трае 30 минути. Тоа е многу време, знам, за денешни услови, но верувам дека секој оној што ќе успее да одвои толку, на крајот од филмот ќе биде задоволен дека го направил тоа.

Оваа верзија на филмот е титлувана на српски јазик од страна на Исток Павловиќ, а неговиот блог е местото каде што и јас првпат се запознав со оваа прекрасна приказна.

Ако сте доволно љубопитни, првата работа што ќе ја направите откако ќе го изгледате филмот е да побарате повеќе информации за јунаците на оваа приказна. И ако барем малку сте добри во тоа, ќе дознаете дека приказната е плод на фантазијата на авторот и веројатно делумно ќе се разочарате. Но, нема потреба од разочарување, верувајте. Зашто, не е важно дали приказната е вистинита, многу поважно е што таа е вистинска.

Одјавувајќи се, после овој прв, поздравен пост, посакувам да чуеме што повеќе вакви, вистински, приказни. И повторно, се надевам дека добар дел од нив ќе бидат вистинити, дека дел од нив ќе бидат приказни од нашето поблиско опкружување, и дека барем мал дел од нив ќе го најдат своето место на овој скромен виртуелен простор.

До следното читање!